« بگو اولين و آخرين همگى براى وقت روز معينى جمع آورى مىشوند . بنا بر اين منظور از جمله « * ( أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ ) * » اين است كه اين افراد بىايمان و ستمگر نه تنها نمىتوانند از حوزه قدرت خدا فرار كنند بلكه خدا آنها را از جايى گرفتار مىكند كه بسيار به آنها نزديك است ! آيا فرعونيان در امواج نيل كه سرمايه افتخار آنها بود دفن نشدند ؟ و آيا قارون در ميان گنجهايش به زمين فرو نرفت ؟ و آيا قوم سبا كه داستانشان در همين سوره آمده است از نزديكترين مكان يعنى همان سد عظيمى كه قلب آبادى آنها و مايه حيات و حركت آنان بود گرفتار نگشتند ؟ بنا بر اين خدا آنها را از نزديكترين مكان گرفتار مىسازد تا بدانند قدرتنمايى او را . بسيارى از پادشاهان ظالم به وسيله نزديكترين افرادشان به قتل رسيدند و نابود شدند ، و بسيارى از قدرتمندان ستمگر از درون خانه هايشان آخرين ضربت را خوردند . و اگر مىبينيم در روايات فراوانى كه از طرق شيعه و اهل سنت نقل شده اين آيه تطبيق بر خروج « سفيانى » ( گروهى كه پيرو مكتب ابو سفيانند و تفاله‌هاى عصر جاهليتند و بر ضد طرفداران حق در آستانه قيام مهدى خروج مىكنند ) و لشكر او شده است كه آنها به هنگام حركت به سوى مكه به قصد تسخير آن در صحرا گرفتار مىشوند ، و زمين لرزه شديدى سبب شكافتن زمين و فرو رفتن آنها در آن مىشود ، در حقيقت بيان يكى از مصاديق « * ( أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ ) * » است كه آنها از نقطه اى كه زير پايشان است گرفتار چنگال عذاب الهى مىشوند . مضمون اين حديث را « ابن عباس » و « ابن مسعود » و « ابو هريره » و « ابو حذيفه » و « ام سلمه » و « عايشه » مطابق آنچه در كتب اهل سنت آمده از پيامبر گرامى